Βιογραφικό

Γεννήθηκα στο Αγρίνιο Τριχωνίδος  στις 10 Ιουνίου το 1971 και η  καταγωγή μου είναι από το Νεοχώρι Μεσολογγίου.

Ημουν  ενός έτους όταν οι γονεί ς μου ,Γεώργιος Κάκος  και  Ευφροσύνη  Αρματά  πήραν την απόφαση να  μετακομίσουν στην Αθήνα για να αναζητήσουν  εργασία  και ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

Ο μικρότερος αδερφός της μητέρας μου ,Αρματάς Απόστολος ,ήδη ζούσε με την οικογένεια του στο Περιστέρι  όπου και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,τα εφηβικά και φτάσαμε στο 2009 χωρίς να το καταλάβουμε.

Η καταγωγή του θείου μου είναι από το Φτερνό Λευκάδος,μεγαλωμένος  σε κλασική κυνηγετική οικογένεια και μπολιασμένος με  το μικρόβιο του κυνηγίου που το μετέδωσε στον πατέρα μου και αναπόφευκτα το κολλήσαμε εγώ και ο μικρότερος  κατά ένα χρόνο αδερφός μου Ιωάννης Κάκος .

Δυστυχώς ο θείος μου δεν ζει πια και ο πατέρας μου έχει χάσει την διάθεση του για κυνήγι,τον καταλαβαίνω,του λείπει το άλλο του μισό,η παρέα του,το καλαμπούρι ,τα πειράγματα .Η ζωή όμως συνεχίζεται……

Ετσι κάπως ξεκίνησαν όλα.Αμέτρητα κυνηγετικά ταξίδια ,ο πατέρας μου ,ο θείος μου ,ο αδερφός μου και γώ.Στην μνήμη μου έρχονται εικόνες από πρασινοκέφαλα.φαλαρίδες ,νερόκοτες και καλημάνες στις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου,να πίνω τσάι του βουνού και να βουτάω φρυγανιά για να ζεσταθώ στο παραδοσιακό καφενεδάκι της πλατείας.

Ηχούν ακόμα στα αυτιά μου  τα μελωδικά κακαρίσματα από τις πέρδικες  στα βουνά της Λευκάδος,η μαύρη φιγούρα της μακρομύτας,τα τσιχλοκότσυφα και η ομίχλη στο Λαϊνάκη Τα κρεμασμένα κυνηγετικά όπλα στο κατώι ,οι προμάδες που ψήναμε στο τζάκι,τα λαγόσκυλα  κάτω από την μουριά και πουλόσκυλα αγνώστου προελεύσεως. Υπήρχε όμως πάντα κάτι που επισκίαζε όλα αυτά τα όμορφα συναισθήματα ,το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα.

Η κυνοφιλία τότε στην Ελλάδα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη και η μόνη ενημέρωση που υπήρχε  ήταν από μία εφημερίδα και ένα κυνηγετικό περιοδικό.

Απόκτησα τον πρώτο μου σκύλο φέρμας  πιτσιρικάς ,έναν σεττεράκο δίνοντας το χαρτζιλίκι μου,αργότερα έναν ποϊντερά  και σιγά σιγά το πάθος μου για τους Αγγλικούς δείκτες εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής  μέχρι και σήμερα.

Τα χρόνια όμως περνούν,σπούδασα ,πήρα το πτυχίο του προγραμματιστή-αναλυτή Η/Υ ,έπιασα δουλειά και οι ρυθμοί της ζωής κυλούσαν φυσιολογικά .Παντρεύτηκα την Γιώτα Παπαδοπούλου όπου για καλή μου τύχη  η καταγωγή της είναι από ένα χωριό της Θεσσαλονίκης λίγο έξω από τον Λαγκαδά(σύμπτωση όμως ε?) όπου οι καμπίσιες πέρδικες  είναι σχεδόν μέσα στα σπίτια και απόκτησα μια κορούλα 3 ετών σήμερα,την Εφη.

Πάντα όμως έψαχνα την αφορμή για να ασχοληθώ και βιοποριστικά με αυτό που πραγματικά αγαπώ,την εκπαίδευση και εκτροφή σκύλων κυνηγίου.Η αναζήτηση μου αυτή με έφερε στην Γερμανία όπου και παρακολούθησα σεμινάρια εκπαίδευσης και συμπεριφοράς διαφόρων φυλών.Είχα ένα πλεονέκτημα ότι τα πεθερικά μου μένανε μόνιμα στο Ντίσελντορφ και είχα κάπου να μείνω χωρίς να επιβαρυνθώ σημαντικά οικονομικά.

Δεν μου έφτανε όμως μόνο αυτό,η Ελληνική πραγματικότητα με ότι έχει να κάνει γύρω από το κυνήγι και τα κυνηγόσκυλα είναι διαφορετική  από αυτή των συναδέλφων άλλων χωρών ,έτσι αποφάσισα να προσεγγίσω έναν άνθρωπο που εκτιμούσα και εκτιμώ για την κυνοφιλική του δραστηριότητα .Τον Χρίστο Ψυχάρη.

Χωρίς ίχνος κολακείας του οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σαν μαθητής σε δάσκαλο και σαν άνθρωπο που με τις συμβουλές του και την καθοδήγηση του μπορώ σήμερα να ασχολούμαι και επαγγελματικά με τους σκύλους κυνηγίου.

Επίσης ένα ευχαριστώ χρωστάω στους ιδιοκτήτες του  Thriasio Land που είχα σαν βάση  τα τελευταία χρόνια ,στους συνάδελφους κυνηγούς που με τίμησαν και με τιμούν με την εμπιστοσύνη τους και σε φίλους που με υποστήριξαν και με βοήθησαν σε  δύσκολες στιγμές.

Το επόμενο βήμα ήδη έχει γίνει,δημιούργησα το δικό μου κυνοτροφείο στον Ασπρόπυργο Αττικής  όπου θα συνεχίσω το όραμα μου ,χωρίς φανφάρες και υπεροψία,να σέβομαι και να ασχολούμαι ευσυνείδητα με τον κυνηγό και τα  κυνηγόσκυλα.

Φωτογραφίες μιας άλλης εποχής από το οικογενειακό μου άλμπουμ.